Λάρισα

Παπαλιάγκας για Πολυτεχνείο: «Το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» εξακολουθεί να μας αφορά»

Στις επετειακές εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στη Λάρισα, συμμετείχε ο αναπληρωτής Τομεάρχης Θεσμών και Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ κ. Θωμάς Παπαλιάγκας.

Μετά το πέρας των εκδηλώσεων τιμής και μνήμης, ο κ. Παπαλιάγκας έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Το Πολυτεχνείο είναι σύμβολο αγώνα για τη δημοκρατία, την ελευθερία, την παιδεία, την αξιοπρέπεια. Είναι σύμβολο της δύναμης μιας κοινωνίας που αρνείται να συμβιβαστεί, που διεκδικεί και απαιτεί.Τότε, η Δημοκρατία είχε καταλυθεί από τη Χούντα. Η κοινωνία άργησε, αλλά αντέδρασε. Με μπροστάρηδες τους νέους ανθρώπους, που δεν φοβήθηκαν τα τανκς και τον στρατό. Που στάθηκαν απέναντι ακόμη και σε στρατιώτες της δικής τους γενιάς, στα ίδια τους τα αδέλφια.Πενήντα τρία χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο. Χρειαζόμαστε ένα νέο Πολυτεχνείο;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η οικονομική ισχύς συχνά υπαγορεύει τις πολιτικές αποφάσεις. Όπου ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα επιχειρούν να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες στη λειτουργία της Δημοκρατίας.Έχουμε ελευθερία έκφρασης, αλλά έχουμε πάψει να ακούμε ο ένας τον άλλον. Οι αλγόριθμοι ενισχύουν τον διχασμό, όμως ευθύνη έχει και η δική μας νοοτροπία, η απροθυμία μας να ακούσουμε, να συζητήσουμε, να αμφισβητήσουμε ακόμη και τις δικές μας βεβαιότητες.

Έχουμε παιδεία, αλλά ολοένα και πιο υποβαθμισμένη. Πανεπιστήμια όπου η έρευνα και η ελεύθερη αναζήτηση συχνά ασφυκτιούν, ενώ ο νεποτισμός και η οικογενειοκρατία εξακολουθούν να υπονομεύουν την αξιοκρατία.Έχουμε πτυχία που δεν εξασφαλίζουν δουλειά με αξιοπρεπή αμοιβή. Νέους ανθρώπους που εργάζονται, αλλά δεν μπορούν να νοικιάσουν ένα σπίτι, να δημιουργήσουν οικογένεια, να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Έχουμε μια χώρα που δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να παράγει τον δικό της πλούτο και να εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση στους ανθρώπους της.

Το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» εξακολουθεί να μας αφορά. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσα από όσα διεκδικούσαν εκείνοι οι νέοι παραμένουν ζητούμενα για τη δική μας γενιά και, κυρίως, για τα παιδιά μας.Μπορούμε, λοιπόν, να είμαστε ικανοποιημένοι; Χρειαζόμαστε ένα νέο Πολυτεχνείο; Ή θα αρκεστούμε να τιμούμε τις δόξες του παρελθόντος, μετατρέποντας τη μνήμη σε μουσειακό έκθεμα και την επέτειο σε μια τελετουργία χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο;»

Previous Article