Η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημέρα επετειακής αναφοράς· είναι μια ανοιχτή πληγή στην εθνική μας μνήμη, ένας διαρκής φόρος τιμής στις 353.000 ψυχές του Ποντιακού Ελληνισμού που εξοντώθηκαν βάναυσα από τον τουρκικό εθνικισμό.
Η γενοκτονία των προγόνων μας, οι ξεριζωμοί και τα μαρτύρια που υπέστησαν, μας κληροδοτούν ένα απαράβατο χρέος: να κρατήσουμε τη φλόγα της μνήμης άσβεστη και να διεκδικούμε ακατάπαυστα τη διεθνή αναγνώριση αυτής της θηριωδίας. Η ιστορική αλήθεια δεν παραχαράσσεται, δεν σβήνει και, πάνω απ’ όλα, δεν παζαρεύεται στο όνομα καμίας εφήμερης σκοπιμότητας ή «διπλωματικής» αφέλειας.
Ειδικά φέτος, η ημέρα αυτή αποκτά για την επαρχία μας έναν ακόμη πιο βαθύ, σχεδόν επιτακτικό χαρακτήρα αναστοχασμού. Όταν η ιστορική μνήμη υποβάλλεται σε «εκπτώσεις» μέσα στον ίδιο μας τον τόπο, η ευθύνη όλων μας διογκώνεται. Και αναφέρομαι στις πρόσφατες, θλιβερές εικόνες μέσα από το Δημαρχείο της Ελασσόνας —όπου με την ανοχή ή την αδιανόητη αμελέλεια της δημοτικής αρχής υψώθηκε από Τούρκους μαθητές η σημαία με τη μορφή του σφαγέα του ελληνισμού, Κεμάλ Ατατούρκ, το οποίο και αποτέλεσε ένα βαρύ ατόπημα.
Με αφορμή τη σημερινή επέτειο κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ στη μνήμη των νεκρών του Πόντου. Παραμένουμε όρθιοι, σε εγρήγορση, απέναντι σε κάθε προσπάθεια λήθης ή υποτίμησης της ιστορίας μας.
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.
Αθάνατοι!
