Ο Νικολάος Κόνιαρης γεννήθηκε το 1938 στην Κρανέα Ελασσόνας. Αφού αποφοίτησε από το Δημοτικό σχολείο του χωριού, εγγράφηκε στο γυμνάσιο Δεσκάτηςόπουφοίτησε τις τρεις πρώτες τάξεις. Αποφοίτησε, κατόπιν, από το γυμνάσιο Ελασσόνας. Αποτέλεσε μέλος των μαθητών που για πρώτη φορά εγγράφηκαν στο γυμνάσιο, ύστερα από προτροπή του δάσκαλου, κ. Παπακωνσταντίνου Λεωνίδα. Εισήχθηστην παιδαγωγική Ακαδημία Λάρισας, το σχολικό έτος 1959-60.
Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στο στρατό ως έφεδρος αξιωματικός. Υπηρέτησε, ως δάσκαλος και Δ/ντήςστο 2ο 7/θ Δημοτικό σχολείο Κρανέας καθώς και σε άλλα σχολεία του νομού και της πόλης της Λάρισας με χαρακτηριστικά το 2ο& 28οΔημοτικό σχολείο Λάρισας από το οποίο και συνταξιοδοτήθηκε. Αποσπάστηκε, επίσης, σε σχολεία του εξωτερικού (Κων/πολη, Βέλγιο, Γερμανία).Ήταν παντρεμένος, με την, επίσης, εκπαιδευτικό, κ. Χριστίνα Βαρδακάρη. Μαζί απέκτησαν δύο τέκνα: την Κατερίνα και το Γιώργο.
Το σχολικό έτος 1973-74, που υπήρξε Διευθυντής στην Κρανέα, έγινε, με δική του πρωτοβουλία, η ανέγερση του κενοταφίου, σε χώρο του προαυλίου του 2ου Δημοτικού Σχολείου, προς τιμή των ηρωικώς πεσόντων Κρανιωτώνκατά τον Ἑλληνοϊταλογερμανικό πόλεμοτου 1940-1941.
Με ευλάβεια υπηρέτησε την εκπαίδευση, στην οποία τόσο πολύπίστευε. Η προσφορά σου στα σχολεία, του εσωτερικού και εξωτερικού, θαθυμίζει σε όλους το πέρασμά του και θα κρατάει άσβεστη τη μνήμη του. Έθετετις διδακτικές του ικανότητες σε δεινή δοκιμασία με γνώμονα, πάντοτε τους μαθητές/τριέςτου.
Δεν υπήρξε μόνο ένας εξαιρετικός δάσκαλος, αλλά κι ένας σπουδαίοςπαιδαγωγός. Την εποχή που τα παιδονομικά μέτρα ήταν αυστηρά, πρωτοτύπησε. Κατόπιν πρότασήςτου, με πράξη του συλλόγου διδασκόντων του έτους1972: «Έκαστος δάσκαλος, φροντίζει διά τον εξωραϊσμό, υποβοηθεί το Δ/ντήνεις το έργον του, εισηγείται παν παιδονομικόν και παιδαγωγικόν μέτρον καιουδέποτε χρησιμοποιεί κανόνα (βέργα) προς εκφοβισμόν των μαθητών, καθ’όσον ο κανών καταστρέφει και τα χέρια των μαθητών και τον νουν αυτών καιτον ψυχικόν των κόσμο και τα άψυχα θρανία της τάξεως».
Υπήρξε επιτυχημένος σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής: άνθρωπος, δάσκαλος,σύζυγος, πατέρας. Πρόσφερετα πάντα με ανιδιοτέλεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε μέλος της πρωτοπόρας, για την εποχή, ομάδας που προχώρησαν στην ίδρυση του τοπικού αθλητικού συλλόγου κι αυτός που έκανε, στη συνέχεια την ονοματοδοσία του, ως Δευκαλίωνας Κρανέας. Με ενέργειές του, επίσης, έγινε η διαμόρφωση τόσο του χώρου του γηπέδου όσο και του προαυλίου του 2ου Δημοτικού σχολείου.
Μέσα στην πολύπλευρη δράση του και προσφορά στην τοπική κοινωνία, υπήρξε, τέλος,δημιουργικό μέλος της ομάδαςπου ανέλαβε την ανέγερση του κτηρίου του Μ.Ε.Σ.Κ.Ε. Η γενικότερη συνεισφορά του στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα του χωριού υπήρξε τεράστια και ανεκτίμητης αξίας.
Το έργο του, θα λειτουργεί ως καθοδηγητικός φάρος για τις ενέργειεςόλων των νεότερων εκπαιδευτικών συμπολιτών μας.
Απεβίωσε, ύστερα από γενναία μάχη, ακολουθώντας την κοινήανθρώπινη μοίραστις 11 Οκτωβρίου 2025.
Το είχε, όμως, προβλέψει. Γι΄αυτό κι η τελευταία του βόλτα ήταν στοντόπο που γεννήθηκε και γαλουχήθηκε, στην Κρανιά.
Η νεκρώσιμος ακολουθία του τελέστηκεστις 13 Οκτωβρίουαπό τον Ιερό ΝαόΖωοδόχου Πηγής ΓόννωνΛάρισας, τόπο καταγωγής της συζύγου του, Χριστίνας.
